J’avoue qu’en ce moment pour la première fois le stress prend le dessus. Pas vraiment dans le sens de courir partout ou d’avoir le sentiment d’être à la bourre mais plutôt parce qu’il ne se passe pas grand chose en ce moment et j’ai l’impression que tout va me retomber dessus plus tard…Même Fred a essayé de me rassurer mais ça ne fonctionne pas vraiment.
J’attends avec impatience le rendez-vous pour essayer des robes de vendredi, j’ai hâte d’aller à la recherche d’un fleuriste (la dernière fois on m’a renvoyé en disant que c’était trop tôt), etc. Pourtant, j’ai l’impression de faire pas mal de choses (réfléchir sur les faire parts, faire une play-liste pour le DJ, répondre aux mails des invités qui ont des questions), mais concrètement ça ne se voit pas et du coup j’ai l’impression que le schmilblick n’avance pas…

Ik geef toe dat voor de eerste keer de stress te boven komt. Ik voel me niet echt achter de tijd aanhollen en ik het gaat me ook niet om het gevoel met te veel tegelijk bezig te zijn maar eerder omdat er net zo weinig gebeurd op dit moment en ik het gevoel heb dat dit de stilte voor de storm is... Zelfs Frédéric heeft geprobeerd me te verzekeren dat het wel goed zal lopen maar het helpt niet echt.
Ik kijk uit naar mijn afspraak om kleedjes te passen op vrijdag, en ik kan niet wachten om op zoek te gaan naar een bloemist (vorige keer hebben ze me weggestuurd omdat ik te vroeg kwam). Nochtans, ik heb de indruk veel voor de voorbereidingen te doen (nadenken over de uitnodigingen, een playlist voor de DJ maken, emails van de genodigden beantwoorden die vragen hebben), maar het gaat om dingen die men concreet niet ziet en daardoor heb ik de indruk dat ik niet vooruit kom.